เป็นคนหลายใจ จัดเป็นความผิดระดับ คุณธรรม หรือจริยธรรม

แนวทางจากพระสูตร:
ในมหานิทเทส ท่านพูดถึงเรื่อง "ทิฏฐิ" คือความเห็น ความยึดถือทางใจ ว่าคนที่มีทิฏฐิบริบูรณ์แบบหนึ่ง เมื่อถูกคนอื่นพูดว่าเลวหรือดี ก็ไม่ควรหวั่นไหวไปตามคำพูดคนอื่นง่ายๆ ท่านชี้ว่าคุณค่าของคนไม่ได้วัดจากคำตัดสินภายนอกอย่างเดียว แต่วัดจากภายในใจตัวเองด้วย ส่วนในปุคคลบัญญัติ ท่านแบ่งบุคคลไว้ ๔ จำพวก ตั้งแต่อสัตบุรุษ (คนไม่ดี) ไปจนถึงสัตบุรุษ (คนดี) แสดงให้เห็นว่าการจะตัดสินว่าใครเป็นคนอย่างไรนั้น พระพุทธศาสนามองเป็นเรื่องของ "ระดับ" ไม่ใช่ขาวดำแบบเด็ดขาด

เชื่อมกับคำถามของคุณคือ การ "หลายใจ" ไม่ได้ถูกตัดสินตายตัวว่าเป็นบาปมหันต์หรือไม่ผิดอะไรเลย แต่ขึ้นอยู่กับว่าใจที่เปลี่ยนไปมานั้น เปลี่ยนเพราะอะไร ถ้าเปลี่ยนเพราะขาดสติ ขาดความรับผิดชอบ ทำให้คนอื่นเดือดร้อนหรือผิดคำมั่นสัญญาที่ให้ไว้ นั่นเข้าข่ายเรื่องจริยธรรม (ศีล) คือการกระทำที่ส่งผลกระทบต่อผู้อื่น แต่ถ้าเป็นเรื่องความไม่มั่นคงในใจตัวเอง ยังไม่ตัดสินใจ ยังลังเล นั่นเป็นเรื่องของการพัฒนาจิตใจ (คุณธรรมภายใน) มากกว่า ไม่ใช่ความผิดในเชิงศีลธรรมโดยตรง

ข้อเสนอแนะเชิงปฏิบัติ:
ลองแยกให้ชัดว่า "หลายใจ" ของคุณหมายถึงอะไร เช่น เปลี่ยนใจเรื่องความสัมพันธ์ เปลี่ยนใจเรื่องการตัดสินใจในชีวิต หรือพูดอย่างทำอย่าง เพราะแต่ละแบบมีน้ำหนักทางจริยธรรมต่างกัน
ถามตัวเองว่าการเปลี่ยนใจครั้งนั้นๆ ทำให้ใครเสียหายหรือผิดคำสัญญาไหม ถ้าใช่ ให้เริ่มจากการขอโทษและรับผิดชอบตรงจุดนั้นก่อน
ฝึกสังเกตใจตัวเองก่อนตัดสินใจสำคัญ ให้เวลาตัวเองนิ่งสักพักก่อนพูดหรือให้คำมั่น จะช่วยลดการ "หลายใจ" แบบขาดสติได้
อย่าตัดสินตัวเองรุนแรงเกินไปจากคำพูดคนรอบข้าง ให้กลับมาดูที่เจตนาและผลของการกระทำจริงๆ ตามที่ท่านสอนไว้ในมหานิทเทส
ถ้ารู้สึกว่าเรื่องนี้กระทบความสัมพันธ์หรือทำให้ทุกข์ใจมาก ลองคุยกับคนที่ไว้ใจได้ หรือผู้เชี่ยวชาญด้านจิตใจ เพื่อหาสาเหตุที่แท้จริงของความไม่มั่นคงนี้