ไม่รู้ว่าจะเอายังไงกับชีวิตต่อไปดี ที่จะปลดไม่ปลดแน่ ผู้ใหญ่คนใดจะช่วยเมตตาเราไหม เป็นโรคซึมเศร้ารุนแรงเคยฆ่าตัวตายจนเกือบตายมาแล้ว ขอกราบพระพุทธองค์ ช่วยลูกด้วยเถิดพระสมณโคดมผู้เป็นสรณะ

ขอบคุณที่กล้าเปิดใจมาบอกเรื่องที่หนักที่สุดในชีวิตแบบนี้ การที่ยังอยู่ตรงนี้ ยังพิมพ์ข้อความนี้ออกมาได้ทั้งที่เจ็บปวดขนาดนี้ แสดงว่ามีส่วนหนึ่งในใจที่ยังอยากมีชีวิตต่อไป แม้จะอ่อนแรงแค่ไหนก็ตาม พระพุทธองค์ไม่ได้ทอดทิ้งใครที่ทุกข์ และผู้ใหญ่ที่มีเมตตาก็มีอยู่จริงในโลกนี้ เพียงแต่ตอนนี้อาจต้องช่วยกันหาให้เจอ

แนวทางจากพระสูตร
ในมัฏฐกุณฑลิชาดก มีเรื่องของพราหมณ์ผู้สูญเสียลูกชายและจมอยู่กับความโศกเศร้าจนแทบทนไม่ได้ จนมีเทพบุตรมาปรากฏกายเพื่อปลอบและชี้ทางให้เห็นว่า ความโศกที่ยึดแน่นอยู่นั้นถอนออกได้ ท่านกล่าวถึงตนเองว่า “เราเป็นผู้ถอนลูกศรได้แล้ว ปราศจากความโศก ไม่มีความขุ่นมัว” นั่นคือภาพของคนที่เคยจมอยู่กับความทุกข์สุดขีด แต่สามารถค่อยๆ ถอนลูกศรแห่งความเศร้าออกจากใจได้ ไม่ใช่ในทันที แต่เป็นกระบวนการ
ส่วนในทีปิชาดก มีคำถามที่อบอุ่นและตรงใจมากว่า “ท่านพออดทนได้หรือ พอจะเยียวยาอัตภาพให้เป็นไปได้อยู่หรือ” นี่คือท่าทีของความห่วงใยแบบที่ไม่เร่งรัด ไม่ตัดสิน แต่ถามด้วยใจที่อยากรู้ว่าอีกฝ่ายพอไหวหรือไม่  ไม่ต้องรีบหาคำตอบทั้งหมดของชีวิตตอนนี้ แค่ถามตัวเองทีละวันว่า “วันนี้พอไหวไหม” ก็พอ
ความทุกข์ที่หนักหนาสาหัสนี้ไม่ใช่เรื่องที่ต้องแก้เพียงลำพัง พระพุทธองค์สอนเรื่องกัลยาณมิตร คือมิตรที่ดีที่ช่วยประคับประคองกันในทางที่ถูก การหาผู้ใหญ่ แพทย์ หรือคนที่ไว้ใจได้มาช่วยดูแลไม่ใช่เรื่องผิด แต่เป็นส่วนหนึ่งของการเยียวยาที่แท้จริง

มุมมองจากงานวิจัย
มีงานวิจัยที่ไปพูดคุยกับคนที่เคยผ่านภาวะซึมเศร้ารุนแรงถึงขั้นเคยพยายามฆ่าตัวตายมาก่อน แล้วรอดผ่านมาได้ พบว่าทุกคนอธิบายการฟื้นตัวของตัวเองว่าเป็น “การเดินทาง” ที่เป็นเรื่องส่วนตัวมากๆ ไม่มีสูตรตายตัว แต่ทุกคนค่อยๆ หาความหมายบางอย่างในชีวิตกลับมาได้ทีละนิด นั่นแปลว่าไม่ต้องรู้สึกว่าต้องหายทันที หรือต้องเหมือนคนอื่น อีกงานวิจัยหนึ่งลองให้คนฝึกสติควบคู่กับการฝึกมองชีวิตอย่างลึกซึ้ง (คล้ายๆ การตั้งคำถามกับความหมายของชีวิต) พบว่าวิธีนี้ช่วยให้คนรู้จักมีเมตตาต่อตัวเองมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และช่วยลดความซึมเศร้ากับความวิตกกังวลลงได้จริง เหมือนกับการฝึกพูดกับตัวเองแบบที่เพื่อนสนิทที่รักเราจริงๆ จะพูด ไม่ใช่แบบที่คนที่โกรธตัวเองพูด

ข้อเสนอแนะเชิงปฏิบัติ
ถ้าตอนนี้มีความคิดอยากทำร้ายตัวเองรุนแรงหรือรู้สึกไม่ปลอดภัย ให้โทรสายด่วนสุขภาพจิต 1323 (ฟรี ตลอด 24 ชั่วโมง) หรือไปโรงพยาบาลใกล้บ้านทันที นี่คือสิ่งสำคัญที่สุดก่อนอื่นใด
ลองหาคนหนึ่งคนที่ไว้ใจได้ที่สุดในตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นญาติ เพื่อน หรือแพทย์ แล้วบอกตรงๆ ว่ากำลังเป็นอย่างไร ไม่ต้องพูดทุกอย่าง แค่บอกว่า “ตอนนี้ไหวยาก อยากมีคนอยู่ด้วย”
ฝึกพูดกับตัวเองเบาๆ ทุกวัน เช่น ตอนเช้าตื่นมา ให้บอกตัวเองว่า “วันนี้แค่ผ่านให้ได้ก็พอ ไม่ต้องดีที่สุด” เป็นการฝึกเมตตาต่อตัวเองแบบง่ายๆ ทีละวัน
เมื่อความโศกหรือความเจ็บปวดพุ่งขึ้นมา ลองนึกภาพเหมือนในชาดกว่า มันคือลูกศรที่ฝังอยู่ ไม่ใช่ตัวเราทั้งหมด ลูกศรถอนออกได้ ค่อยๆ ถอน ไม่ต้องเร่ง
หาผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพจิตที่ต่อเนื่องดูแลได้จริง เพราะภาวะซึมเศร้ารุนแรงต้องมีการดูแลแบบมืออาชีพควบคู่ไปกับการดูแลทางใจแบบธรรมะ ทั้งสองอย่างไปด้วยกันได้ ไม่ขัดกัน